Το ανυπότακτο Τώρα
Σάββατο, 23 Ιανουαρίου 2010
Γδαρμένος ο ήλιος
απ΄την καταιγίδα της νύχτας
κι από τα φιλιά της σιωπής
ξεπροβάλλει και πάλι στο χάραμα
για να νιώσει κι άλλα φιλιά
που σκορπισμένα
ανεμίζουν στο άπειρο
Στις φλέβες μου δεν ρέει πια αίμα
παρά μόνο ποθητό δηλητήριο
και λάβα αρχέγονη
που ξεχύνεται με πάθος κι ορμή
και λαβώνει στιγμές και πνοές
κι ορατά ανυπότακτα τώρα.
αδιαφιλονίκητα Ανυπότακτοι,
χαρτόσημο κολλάμε στην αίτηση της στιγμής μας
μόνο την αλήθεια μας, που κραυγάζει, διάολε....
ναι κραυγαζει! ότι παντα θα το παλεύουμε
γνωριζοντας καλα την αξια του. Δεν γινεται!!!
Η ζωή ανίατο όνειρο το πρωί
κι αρρωστημένο ψέμμα το βράδυ....
Κι εμείς φευγαλέοι είμαστε
Ουδεν Μονιμότερον
του βαθύτατα Ανυπότακτου μας.
Κι όποιος Αντέξει...
Με τα νύχια μου έγδαρα τον Ηλιο σου και
ας μου έκαψε τα τσίνορα
και με τα χείλη μου φίλησα τα Αστερια σου και
ας μου μάτωσε τα μάτια...
Τι στην ευχή, φώναξα αγανακτισμένη,
δεν γίνεται πάντα στην πραγματικότητα να ζω!
Ναι, δώστε μου ψέμματα έστω και αρρωστημένα
αν είναι να ζω μεσα στις φλέβες σου,
δώστε μου μόνο τα βράδια εστω και φευγαλέα
αν είναι στις συντεταγμένες σου να κοιμάμαι
κι όσο αντέξω Ανυπότακτο μου Τωρα!
τώραζωήlife